Ogonki,
polskie literki

Polskie znaki diakrytyczne w fontach, popularnie nazywane po prostu ogonkami, to niewątpliwie ważny temat dla naszej rodzimej kultury i typografii. Prawidłowo zaprojektowane oraz zakodowane mogą się przyczynić do poziomu całej publikacji.

Czym należy się kierować projektując polskie znaki? Przede wszystkim powinny być czytelne, a więc np. nie za małe. Oprócz proporcji powinny się cechować zgodnością z charakterem danego kroju i powinny być osadzone we właściwych miejscach liter.

Jak powinny wyglądać prawidłowe ogonki i gdzie się znajdować w foncie? Pewne ogólne zasady można zauważyć porównując ich kształty i proporcje z innymi literami alfabetu.

Aogonek, eogonek

To są typowo polskie znaki i pięknie wyglądają gdy umieścimy je w takim miejscu, aby zgadzały się z kierunkiem ręcznego kreślenia liter Ą i Ę.

Poprawne nazwy i pozycje w foncie: Aogonek (unicode 0104), aogonek (unicode 0105), Eogonek (unicode 0118), eogonek (unicode 0119).

Zdotaccent, Zacute

Kolejne znaki i kolejne zasady. „Zet z kropką” poprawnie nazywa się Zdotaccent (Uwaga: Zdot jest błędne). Kropka powinna być tej samej wielkości, kształtu i umiejscowienia jak w literze i.

Poprawne nazwy i pozycje w foncie: Zdotaccent (unicode 017B), zdotaccent (unicode 017C), Zacute (unicode 0179), zacute (unicode 017A).

Lslash

Aby litera Ł była gustowna i czytelna, ukośna kreska powinna być odpowiedniej długości i pod właściwym kątem. Umiejscowienie powinno odpowiadać mniej więcej środkowej kresce dużej litery E. Poprawne nazwy i pozycje w foncie: Lslash (unicode 0141), lslash (unicode 0142).

Pozostałe polskie litery ...

Cacute (0106), cacute (0107), Nacute (0143), nacute (0144), Oacute (00D3), oacute (00F3), Sacute (015A), sacute (015B).

Zobacz też: Litery języków europejskich opartych o alfabet łaciński